آلمتوزوماب Alemtuzumab / آلمتوزوماب چیست / عوارض آلمتوزوماب / درمان لوسمی / آلمتوزومب

اسامی داروها ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۷

آلمتوزوماب Alemtuzumab / آلمتوزوماب چیست / عوارض آلمتوزوماب / آلمتوزومب / درمان لوسمی / سرطان خون

موارد مصرف آلمتوزوماب

آلمتوزوماب (آلمتوزومب) Alemtuzumab در درمان لوسمی لنفوپلاستیک مزمن نوع B-Cell که به درمان با داروهای آلکیله کننده و فلودارابین پاسخ کافی نداده است.

مکانیسم اثر آلمتوزوماب

آلمتوزوماب به آنتی ژن های CD52 متصل می شود که روی سطح تمام لنفوسیت های B و T، تعداد زیادی از مونوسیت ها، ماکروفاژها، Natural Killer Cell ها و یک زیرگروه از گرانوسیت ها وجود دارد. مکانیسم احتمالی، شروع پاسخ ایمنی میزبان به صورت لیز سلول های طبیعی و سرطانی بعد از اتصال به سطح آنها می باشد. اتصال آلمتوزوماب در بافت های لنفوئیدی و سیستم تک هسته ای فاگوسیتی دیده شده است. بخشی از سلول های مغز استخوان شامل سلول های +CD34 ، سطوح متفاوتی از CD52 را بیان می کنند.
اتصال مشخص نیز در پوست و مجرای تولید مثل مردان و اسپرم مشاهده شده است.

آلمتوزوماب Alemtuzumab / آلمتوزوماب چیست / عوارض آلمتوزوماب / آلمتوزومب / درمان لوسمی / سرطان خون

موارد منع مصرف آلمتوزوماب

آلمتوزوماب : بیمارانی که عفونت فعال دارند، بیماران مبتلا به نقص شدید سیستم ایمنی بدن، بیمارانی که لوکوانسفالوپاتی چندکانونی پیشرونده دارند یا قبلا داشته اند، بیمارانی که حساسیت نوع 1 یا واکنش آنافیلاکتیک یا آلمتوزومب یا یکی از ترکیبات آن داشته اند، بیمارانی که بدخیمی ثانویه دارند.

هشدارهای مصرف آلمتوزوماب

1. در صورت بروز کم خونی همولیتیک اتوایمیون و ترمبوسیتوپنی اتوایمیون دارو باید قطع شده، دیگر مورد استفاده قرار نگیرد.
2. تک دوز بیشتر از 30 میلی گرم و یا دوز تجمعی بیشتر از 90 میلی گرم در هفته نباید تجویز شود زیرا ریسک پان سیتوپنی را افزایش می دهد.
3. واکنش های حین تزریق ممکن است برای بیمار اتفاق بیفتد. بیمار باید حین انفوزیون پایش شود. جهت پیشگیری از این عوارض می توان قبل از تجویز دارو از ضد هیستامین ها همراه با استامینوفن استفاده کرد، همچنین می توان دوز دارو را به صورت تدریجی افزایش داد. در صورت بروز واکنش شدید حساسیتی، دارو باید قطع شود.
4. به دلیل افزایش خطر عفونت های فرصت طلب مثل عفونت های باکتریایی، ویروسی، قارچی و پروتوزوآیی بسیار جدی در بیمارانی که دارو را دریافت می کنند، بیماران باید از نظر انواع عفونت پیگیری شوند. پیشگیری برای پنومونی پنوموسیستیس کارپنی و هرپس، در بیماران مصرف کننده این دارو لازم است. در صورت بروز عفونت های جدی درمان موقتی دارو توصیه می شود و شروع مجدد دارو باید پس از رفع عفونت صورت گیرد. تری متوپریم / سولفامتوکسازول دوبار در روز به شکل سه بار در هفته برای پیشگیری از پنومونی پنوموسیستیس کارینی استفاده شود. اگر عفونت اتفاق افتاد آلمتوزوماب باید قطع شود تا عفونت بهبود یابد.
5. در حین مصرف این دارو نباید بیمار با واکسن های ویروس زنده واکیسنه شود.
6. پیدایش آنتی بادی متعاقب مصرف آلمتوزوماب به ندرت گزارش شده است و پتانسیل حساسیت متقاطع بین این دارو با سایر آنتی بادی های منوکلونال وجود دارد.
7. کاهش و افزایش فشار خون، برادی کاردی، فیبریلاسیون دهلیزی، ایست قلبی، برادی کاردی سینوسی و… در بیمارانی که این دارو را مصرف می کنند، مشاهده شده است. پایش عملکرد قلب، در بیمارانی که اخیرا از داروهای با پتانسیل ایجاد سمیت قلبی استفاده کرده اند، لازم است.
8. بیمارانی که از این دارو استفاده می کنند باید از یک روش پیشگیری موثر از بارداری استفاده کنند و آن را تا 6 ماه بعد از قطع مصرف دارو ادامه دهند. تجویز دارو در بارداری تنها با توجه به محاسن و معایب آن برای بیمار صورت می گیرد. شیردهی طی مصرف این دارو باید قطع شود و تا 3 ماه بعد از قطع مصرف دارو نیز شیردهی انجام نشود.
9. اندازه گیری سلول های خونی و پلاکت مریض باید هر هفته صورت گیرد. در صورت بدتر شدن کم خونی یا نوتروپنی یا کاهش پلاکت خون در فواصل کوتاه تر ارزیابی انجام شود. شمارش +CD4 بعد از درمان با این دارو تا افزایش آن به بیشتر 200cell/mm3 باید انجام شود.
10. بیماری های اتوایمیون مرتبط با درمان آلمتوزوماب مثل گریوز، هایپویترسوئیلائیسم و سندرم گودپاسچر مشاهده شده است.

 

عوارض جانبی آلمتوزوماب

آلمتوزوماب موارد شایع عوارض به صورت واکنش های حین انفوزیون (لرز، افزایش دمای بدن، کاهش فشار خون، کهیر، راش، تهوع، تاکی کاردی و تنگی نفس)، سیتوپنی (نوتروپنی، کاهش پلاکت خون، لنفوپنی و کم خونی)، عفونت ها (مثل سیتومگالوویروس)، عوارض گوارشی (تهوع، استفراغ، اسهال و درد شکم) و عوارض عصبی (بی خوابی، اضطراب) می باشد.

عوارض آلمتوزوماب

سیستم عصبی مرکزی: سردرد، خستگی، بی خوابی، پاراستزیا، لرز، سرگیجه، اضطراب، درد، ورتیگو، هایپرترمی، افزایش دمای بدن، هایپوستزیای صورت، سرد شدن دست و پا
پوستی: راش پوستی، کهیر، پروریت، اریتم، آکنه وولگاریس، درماتیت آلرژیک، آلوپشیا، هایپرهیدروز
اندوکرین و متابولیک: هایپوتیروئیدیسم، هایپرمنوره، هایپرتیروئیدیسم، تیروئیدیت لمفوسیتیک مزمن، بیماری گریوز
گوارشی: تهوع، اسهال، کاندیدیازیس دهانی، استفراغ، دل درد، هرپس دهانی، دیس پپسیا، گاستروانتریت
ادراری تناسلی: عفونت مجرای ادراری، کاندیدیازیس ولووواژینال، خون در ادرار، هموراژ رحمی، هماچوری، سیستیت
هماتولوژیک: لمفوسیتوپنی، کبودی، ترومبوسیتوپنی
ایمونولوژیک: تولید آنتی بادی
عفونت: عفونت هرپس ویروس و قارچی، آنفولانزا، هرپس زوستر، عفونت باکتریایی
موضعی: واکنش محل تزریق (92%)
نوروماسکولار و اسکلتی: آرترالژیا، درد در دست و پا، کمر درد، میالژیا، اسپاسم عضلانی، ضعف
تنفسی: نازوفارینژیت، عفونت مجرای تنفسی فوقانی، درد اوروفارینژیال، سینوزیت، سرفه، دیس پنه، برونشیت، فارنژیت، رینیت
قلبی عروقی: فلاشینگ، درد قفسه سینه، تاکی کاردی، ادم محیطی، تپش قلب، برادی کاردی، هایپوتنشن
متفرقه: تب

تداخل های دارویی آلمتوزوماب

تداخل دارویی خاصی با این دارو مشاهده نشده است.

مقدار مصرف آلمتوزوماب:

آلمتوزومب : مقدار اولیه مصرف 3 میلی گرم در روز به شکل انفوزیون وریدی دو ساعته می باشد. در صورت تحمل بیمار، دوز دارو باید به تدریج به 10 میلی گرم افزایش پیدا کند. در صورت تحمل دوز 10 میلی گرم می تواند دوز نگهدارنده 30 میلی گرم را به صورت سه بار در هفته در روزهای غیر متوالی تا 12 هفته ادامه داد. افزایش دوز 10 میلی گرم تا 30 میلی گرم باید به تدریج و در مدت 3 تا 7 روز انجام گیرد.

نکات قابل توصیه:

1. ویال دارو قبل از مصرف نباید تکان داده شود، از هر ویال، باید برحسب دوز مورد نیاز برداشت کرده در 100 میلی لیتر از دکستروز 5% یا نرمال سالین 0/9% رقیق نمود. سپس ظرف محتوی دارو را برعکس نموده، تا کاملا مخلوط شود. از سرنگ با دقت 0/01 برای تجویز 3 میلی گرم و 10 میلی گرم از دارو و از سرنگ با دقت 0/1 برای تجویز 30 میلی گرم از دارو استفاده می شود.
2. این دارو ماده محافظ ندارد و هر ویال فقط برای یک بار استفاده است و در صورت باقی ماندن دارو در آن، باید دور ریخته شود. داروی مورد نیاز بعد از رقیق سازی تا 8 ساعت باید مصرف شود و محلول رقیق شده در دمای اتاق بین 15 تا 30 درجه و در یخچال در دمای 2 تا 8 درجه سانتیگراد نیز تا 8 ساعت قابل نگهداری است.
3. ویال دارو باید در دمای 2 تا 8 درجه سانتیگراد نگهداری و از یخ زدگی محافظت شود نیز از تابش مستقیم نور خورشید حفظ گردد.
4. اگر درمان به مدت 7 روز یا بیشتر انجام شد اما به دلایلی دارو قطع گردیده، باید به تدریج دوز دارو را به مقدار مورد نیاز رساند.
5. شواهدی که نشان دهنده ناسازگاری دارو با داروهای دیگر باشد وجود ندارد. با این وجود به هنگام تجویز نباید همزمان از داروهای دیگر از همان راه تزریق آلمتوزوماب استفاده کرد.

اشکال دارویی آلمتوزوماب:

ویال آلمتوزومب

 

درمان ام اس با داروی مقابله با سرطان خون آلمتوزوماب (Alemtuzumab)

پژوهشگران دانشگاه کمبریج اعلام کردند در تحقیقات جدیدی مشخص شده یک داروی مقابله با سرطان خون می تواند از گسترش بیماری ام اس جلوگیری کرده و حتی بخشی از عوارض ناشی از آن را جبران کند.
براساس این پژوهش داروی آلمتوزوماب (Alemtuzumab) از موارد حملات ام اس در افراد مبتلابه این بیماری کاسته و حتی به آنها کمک کرده برخی از کارکردهای فیزیکی از دست رفته تحت تاثیر این بیماری را به مرور بازیابند. آلمتوزوماب در دهه 1970 در کمبریج ساخته شد و مدت هاست که برای معالجه لوسمی CLL (سرطان خون) به کار می رود. این دارو WBC های سیستم ایمنی بدن را از بین می برد. در مطالعه تازه که ظرف سه سال به روی 334 فرد مبتلا به نوع شایع ام اس (نوعی که متناوبا تخفیف می یابد و عود می کند) مشاهده شد که موارد حمله بیماری در کسانی که این دارو را مصرف می کنند 74 درصد کمتر از کسانی است که از معالجه مرسوم با “اینترفرون-بتا” استفاده می کنند. آلمتوزوماب همچنین خطر افزایش تدریجی معلولیت را در مقایسه با شیوه متداول معالجه 71 درصد کاهش می دهد.
برخی از افراد تحت مطالعه که این دارو را دریافت کردند بخشی از قوای خود را که تصور می شد برای همیشه از دست داده باشند باز یافتند و در نتیجه در مقایسه با ابتدای مطالعه (یعنی سه سال پیشتر) از میزان معلولیت آنها کاسته شده بود. در مقایسه، در کسانی که اینترفرون-بتا دریافت کرده بودند نشانه های معلولیتی که با گذشت زمان بدتر می شود مشاهده شد. اسکن مغز بیماران نشان داد که آلمتوزوماب باعث شد که مغز بیماران بزرگتر شود درحالی که مغز بیمارانی که تحت معالجه دیگر قرار گرفته بودند کوچکتر شد. محققان گفتند این یافته ها حاکیست که آلمتوزوماب ممکن است زمینه مرمت بافت های صدمه دیده مغز را فراهم کند. با این حال آنها تاکید کردند که باید مطالعات بیشتری برای تایید این آثار لازم است. الستر کامپتون سرپرست ارشد این تحقیقات گفت که آلمتوزوماب نویدبخش ترین دارو برای معالجه ام اس است. وی گفت: “ما امیدواریم که آزمایش ها در مرحله سوم تایید کند که این دارو هم می تواند وضع بیمار را تثبیت کند و همچنین امکان جبران برخی از معلولیتی که قبلا غیرقابل بازگشت به نظر می رسد را فراهم کند.” ام اس ناشی از نقص در سیستم ایمنی بدن است که به حملات به الیاف عصبی و روکش محافظ آنها به نام “مایلین شیت” منجر می شود.این صدمات مانع عملکرد درست عصب ها شده و به معلولیت های جسمی و ذهنی منجر می شود.
به گفته دکتر آلیستر کولز از استادان مغز و اعصاب دانشکده کمبریج این دارو اگر در مراحل اولیه ابتلابه بیماری ام اس به مبتلایان داده شود، می تواند از پیشرفت آن جلوگیری کرده و بخشی از توانمندی فیزیکی از دست رفته این بیماران را احیا کند.موسسه ام اس که بزرگ ترین نهاد خیریه برای کمک به مبتلایان این بیماری است از یافته های جدید استقبال کرده و اعلام کرده قبل از تجویز عمومی این دارو باید تحقیقات بیشتری در مورد آن انجام شود.
لی دانستر مدیر بخش تحقیقات این موسسه گفت؛ «این اولین دارویی است که نشان داده می تواند از گسترش بیماری ام اس جلوگیری کرده و حتی بخشی از عوارض فلج کننده آن را در بیماران ترمیم کند. مسلماً این تحقیقات باعث امیدواری کسانی خواهد شد که هر روز با عوارض ناشی از ابتلابه این بیماری دست و پنجه نرم می کنند.»
در سراسر جهان میلیون ها نفر به بیماری ام اس مبتلاهستند که از طریق آسیب زدن به سیستم عصبی بخشی از کارایی قسمت های مختلف بدن انسان را مختل یا برای همیشه فلج می کند. علاوه بر این بیماری ام اس می تواند عوارضی شبیه از دست دادن بینایی یا ناتوانی در حرکت، افسردگی و بیماری های روحی و ذهنی را به دنبال داشته باشد. تاکنون درمان قطعی برای این بیماری پیدا نشده و داروهای فعلی تاثیر محدودی در مقابله با آن دارند.