ایبوپروفن / عوارض ایبوپروفن / ایبوپروفن برای کودکان / ایبوپروفن در بارداری

اسامی داروها ۱۶ آبان ۱۳۹۷

دانستنی های درباره ایبوپروفن

ایبوپروفن به طور معمول برای تسکین علائم آرتروز، تب، دردهای قاعدگی و سایر انواع درد استفاده می شود.

ایبوپروفن یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) می باشد. این دارو همچنین اثر ضد انسداد دارد، بدین معنا که از لخته شدن خون جلوگیری می کند.

نام های تجاری ایبوپروفن عبارتند از: بروفن، کالپروفن، جنپریل، ایبو، میدول، نوپرین، کوپروفن، نوروفن، ادویل، و موترین.

هنگام خرید دارو از داروخانه، با نگاه به روی بسته بندی محصول می توان از وجود ایبوپروفن در آن اطلاع پیدا کرد.

نکاتی مختصر درباره ایبوپروفن

در اینجا برخی از نکات کلیدی در مورد ایبوپروفن را قرار داده ایم. جزئیات بیشتر درباره این دارو را می توانید در متن مقاله اصلی مطالعه کنید.

  • ایبوپروفن یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) است.
  • این دارو به طور گسترده ای برای تسکین علائم درد، تب و التهاب استفاده می شود.
  • افراد مبتلا به مشکلات قلبی، سکته مغزی و یا زخم معده، باید با دقت از آن استفاده کنند.
  • این دارو نباید در 3 ماه آخر بارداری مورد استفاده قرار گیرد.
  • ایبوپروفن، یک جایگزین غیر اعتیادآور برای مسکن های مخدر محسوب می شود.

ایبوپروفن چیست؟

ایبوپروفن یک NSAID است که به طور گسترده ای در دسترس بوده و تورم، التهاب و درد را کاهش می دهد.

ایبوپروفن یک NSAID است که به طور گسترده ای در دسترس بوده و تورم، التهاب و درد را کاهش می دهد.

ایبوپروفن یک NSAID است؛ نوعی دارو با اثرات مسکن، تب بر و در دوزهای بالاتر، اثرات ضد التهابی.

سازمان بهداشت جهانی (WHO) ایبوپروفن را در لیست “فهرست داروهای ضروری” قرار داده است. این لیست حاوی حداقل نیازهای پزشکی برای یک سیستم مراقبت بهداشتی اولیه می باشد.

یک داروی غیر استروئیدی، از خانواده ی استروئیدها نیست. استروئیدها اغلب اثرات مشابهی دارند، اما استفاده طولانی مدت از آنها می تواند عوارض جانبی شدیدی را به نبال داشته باشد. اکثر NSAID ها غیر مخدر هستند، و باعث ایجاد بی حسی یا بیهوشی نمی شوند.

ایبوپروفن، آسپرین و ناپروکسن، همگی NSAID هایی شناخته شده هستند، و بدون نیاز به ارائه نسخه به داروخانه ها قابل تهیه می باشند.

عملکرد اصلی ایبوپروفن، جلوگیری از تولید پروستاگلاندین ها در بدن است. پروستاگلاندین، ماده ای است که بدن در مواجهه با بیماری ها و مصدومیت ها آزاد می کند.

پروستاگلاندین ها در مغز منتشر شده و باعث ایجاد درد و تورم، التهاب و همچنین ایجاد تب می شوند.

اثرات ضد درد ایبوپروفن، بلافاصله بعد از مصرف آغاز می شوند. اما اثرات ضد التهاب این دارو می تواند دیرتر عمل کرده و گاهی تا چند هفته نیز طول بکشد.

عوارض جانبی

ایبوپروفن برای افراد زیر مناسب نیست:

  • افرادی که به آسپرین یا هر نوع NSAID حساس هستند.
  • افرادی که مبتلا به زخم معده هستند یا سابقه ی این بیماری را دارند.
  • افرادی که نارسایی شدید قلبی دارند.

در سال 2015، اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA)، هشداری جدی مبنی بر این که مصرف مقادیر بالا از ایبوپروفن باعث افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی یا سکته مغزی می شود، داد.

این سازمان به مردم درباره این مشکلات احتمالی اطلاع داده و همچنین اعلام کرده است که در صورت مشاهده علائمی شامل درد سینه، مشکلات تنفسی، ضعف ناگهانی در یک قسمت یا یک طرف بدن، یا ناتوانی ناگهانی در تکلم، بلافاصله به درمانگاه مراجعه کنند.

اگر شخصی مبتلا به بیماری های زیر بوده یا در گذشته سابقه این بیماری ها را داشته است، باید با احتیاط از ایبوپروفن استفاده کند:

  • آسم
  • مشکلات کبدی
  • مشکلات کلیوی
  • ایست قلبی خفیف
  • فشار خون بالا
  • آنژین، حمله قلبی (بیماری قلبی ایسکمی)
  • باریک شدن رگ ها، که به عنوان بیماری شرایین جنبی شناخته می شود
  • جراحی پیوند عروق کرونر (CABG)
  • هر گونه خونریزی معده
  • سکته مغزی

بیماران در صورت عدم اطمینان درباره موارد فوق، باید با پزشک یا داروساز واجد شرایط مشورت کنند.

عوارض جانبی احتمالی

شایعترین عوارض جانبی ایبوپروفن عبارتند از:

عوارض جانبی که به احتمال کمتری پدیدار می شوند عبارتند از:

هر فردی که پس از مصرف ایبوپروفن دچار سرگیجه می شود، نباید رانندگی کند.

در موارد نادر، فرد ممکن است دچار خونریزی در معده شود. نشانه های این عارضه عبارتند از:

  • ملینا یا مدفوع سیاه
  • هماتومسیس یا استفراغ با خون

مصرف طولانی مدت می تواند منجر به کاهش باروری در برخی از زنان شود، اما این مشکل به زودی با قطع مصرف متوقف شود.

واکنش های آلرژیک

ایبوپروفن برای افرادی که مبتلا به آسم هستند، توصیه نمی شود زیرا ممکن است واکنش های آلرژیک یا آسمی به دنبال داشته باشد.

اداره غذا و دارو (FDA) ایالات متحده هشدار می دهد که برخی از افراد ممکن است به مواد تشکیل دهنده ایبوپروفن حساسیت داشته باشند.

علائم آلرژیک عبارتند از:

  • کهیر، قرمز شدن پوست، تاول یا جوش
  • تورم صورت
  • آسم و خس خس

هر فردی که این علائم را تجربه می کند باید مصرف این دارو متوقف کند.

در موارد حاد، ممکن است شوک آنافیلاکتیک رخ دهد. در نتیجه ی این شوک، فرد دچار دشواری در  تنفس خواهد شد. این اتفاق بسیار خطرناک بوده و به رسیدگی پزشکی فوری احتیاج دارد.

ایبوپروفن به دلیل ایجاد تأثیرات احتمالی در جنین یا مشکلات هنگام زایمان، در 3 ماه آخر بارداری نباید مورد استفاده قرار گیرد؛ مگر اینکه به طور مستقیم توسط دکتر تجویز شود.

در دوران بارداری یا شیردهی، قبل از مصرف هر گونه دارو با یک پزشک متخصص مشورت کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مطلب داروهای مجاز در بارداری را مطالعه کنید.

آیا ایبوپروفن اعتیاد آور است؟

برخی از گزارش ها حاکی از این است که استفاده معمول از بسیاری از داروهای مسکن مانند ادویل برای سردردهای میگرنی، ممكن است موجب ایجاد سردرد مجدد پس از، از بین رفتن اثر دارو شود.

این امر یک اعتیاد تلقی نمی شود، اما می تواند موجب به وجود آمدن یک چرخه آزار دهنده شود که شکستن آن سخت است. افرادی که به طور مرتب ایبوپروفن مصرف می کنند، باید این موضوع را در نظر داشته باشند.

واکنش ها

گاهی اوقات یکی دارو می تواند اثربخشی داروی دیگری را تحت تاثیر قرار دهد. به این اتفاق واکنش دارویی می گویند.

داروهایی که ممکن است با ایبوپروفن واکنش دهند عبارتند از:

داروهای ضد فشار خون

داروهای مصرفی برای درمان فشار خون بالا. گاهی اوقات مصرف ایبوپروفن به همراه داروهای ضد فشار خون منجر به افزایش فشار خون می شود.

مسکن های ضد التهابی

ایبوپروفن نباید با دیکلوفناک (ولترارول)، اندومتاسین یا ناپروکسن مصرف شود، زیرا ترکیب آن ها خطر خونریزی معده را افزایش می دهد. ترکیب ایبوپروفن با این داروها ضروری نیست، زیرا آنها همگی مسکن هستند.

آسپرین

ترکیب ایبوپروفن و آسپیرین، خطر خونریزی معده را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. بیمارانی که برای رقیق شدن خون خود آسپیرین با دوز کم مصرف می کنند، نباید از ایبوپروفن استفاده کنند، زیرا ایبوپروفن اثر رقیق کننده خون آسپرین را کاهش می دهد.

دیگوکسین

این دارو اغلب برای درمان انقباض نامنظم دهلیزی استفاده می شود. مصرف ایبوپروفن و دیگوکسین با یکدیگر می تواند باعث افزایش سطح فشار خون شود.

لیتیم

این دارو برای درمان برخی از اختلالات روانی استفاده می شود. ایبوپروفن کار بدن را برای از بین بردن لیتیوم سخت تر کرده و در نتیجه باعث به وجود آمدن سطوح بالا و خطرناکی از لیتیوم در بدن می شود.

متوترکسات

این دارو برای درمان سرطان و برخی از بیماری های مشابه مورد استفاده قرار می گیرد. ایبوپروفن کار بدن را برای از بین بردن متوترکسات سخت تر کرده و در نتیجه باعث ایجاد سطوح بالا و خطرناکی از متوترکسات در بدن می شود.

تاکرلیموس

پس از پیوند عضو، برای این که سیستم ایمنی بدن عضو جدید را پس نزند، به طور عمده از این دارو استفاده می شود. ترکیب ایبوپروفن با تاکرولیموس می تواند به کلیه آسیب برساند.

داروهای مهارکننده جذب سروتونین انتخابی (SSRI)

این نوع از داروهای ضد افسردگی مانند سیتالوپرام، فلوکستین، پاروکستین و سرترالین، در صورت مصرف به همراه ایبوپروفن، می توانند خطر خونریزی را افزایش دهد.

وارفارین

یک داروی ضد انعقاد یا رقیق کننده خون است که مانع از لخته شدن خون می شود. مصرف ایبوپروفن به همراه وارفارین می تواند اثرات ضد انعقاد این دارو را کاهش دهد.

هر فردی که در حال مصرف داروهای فوق یا هر گونه داروی دیگر است، باید جهت اطمینان از بی خطر بودن مصرف ایبوپروفن به همراه آن ها، با پزشک یا داروساز خود مشورت کند.

تا زمانی که کاربران به این دستورالعمل ها پایبند باشند، می توانند ایبوپروفن را بدون ایجاد عادت یا اعتیاد، در زمینه های مختلف  استفاده کنند.

عوارض جانبی شدید معمولا فقط با استفاده طولانی مدت رخ می دهند.

امروزه شاهد شیوع مصرف بیش از حد مسکن های مخدر در جهان هستیم. مرکز كنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) برای مواجهه با این پدیده، مصرانه از پزشکان و بیماران درخواست می کند تا برای تسکین درد، به استفاده از داروهای غیرمخدر مانند ایبوپروفن روی بیاورند.

موارد استفاده

استفاده کوتاه مدت از ایبوپروفن می تواند به رفع سردرد کمک کند.

استفاده کوتاه مدت از ایبوپروفن می تواند به رفع سردرد کمک کند.

ایبوپروفن در قالب ژل، اسپری، قرص یا موس در دسترس بوده و برای از بین بردن علائم مختلفی از جمله موارد زیر استفاده می شود:

  • تب
  • التهاب
  • سردرد
  • دندان درد
  • کمر درد
  • آرتروز، همچنین آرتروز خردسال
  • قاعدگی
  • آسیب های جزئی

استفاده کوتاه مدت از این دارو برای سردرد، کافی است. اما برای دستیابی به اثرات ضد التهابی مرتبط با بیماری های مزمن مانند آرتروز، استفاده طولانی مدت از این دارو ضروری می باشد.

برخی از داروها مانند داروهای ضد انعقادی، حاوی مقادیری از ایبوپروفن در ترکیبات خود هستند، تا یک درمان ترکیبی برای سرماخوردگی یا آنفلوآنزا نیز باشند.

میزان مصرف

ایبوپروفن به صورت قرص، شربت و آمپول (IV) در دسترس است. برای پیشگیری یا کاهش هرگونه عوارض جانبی، لازم است این دارو به میزان مناسب مصرف شود.

میزان و دوز مصرف این دارو، بستگی به عواملی از جمله دلیل مصرف و سن مصرف کننده دارد.

برای بزرگسالانی که از این دارو برای روماتیسم یا آرتروز استفاده می کنند، دوز 1200 تا 3200 میلی گرم در روز به شکل خوراکی و در چند وعده مناسب است.

بیمار باید برای بروز هرگونه عوارض جانبی نظارت شده و میزان مصرف باید به گونه ای تنظیم شود که بیمار حداقل مقدار ممکن از دارو را برای رسیدن به اهداف درمانی خود مصرف کند.

دوز عادی برای تسکین درد در بزرگسالان، 200 تا 400 میلی گرم به صورت خوراکی در وعده های 4 تا 6 ساعته، یا 400 تا 800 میلی گرم به صورت آمپول در هر 6 ساعت در صورت نیاز می باشد. حداکثر دوز مصرفی در یک روز 3200 میلی گرم است.

ایبوپروفن برای کودکان

ایبوپروفن اطفال را می توان برای کاهش درد، التهاب و کنترل تب و همچنین برای آرتروز ایدیوپاتیک کودکان استفاده کرد.

میزان دوز مصرفی مورد نیاز برای کودکان، پایین تر از بزرگسالان است. این دوز به وزن و سن کودک و همچنین شدت تب یا سایر عوارض در او بستگی دارد.

کودک باید بیش از 6 ماه سن و حداقل 5 کیلوگرم وزن داشته باشد.

والدین قبل از دادن ایبوپروفن یا داروهای دیگر به کودکان، باید دستورالعمل های موجود در بسته بندی دارو را خوانده یا با یک پزشک یا داروساز مشورت کنند.