درمان سریع آنفولانزا / قرص برای آنفولانزا / داروهای ضد ویروس آنفولانزا

عفونی ۱۳ آبان ۱۳۹۷

آیا می توان آنفولانزا را درمان کرد؟

بله! داروهای تجویزی به نام “داروهای ضد ویروسی” وجود دارد که می تواند برای درمان بیماری آنفولانزا، از آن ها استفاده شود.

داروهای ضد ویروسی به چه داروهایی گفته می شوند؟

داروهای ضد ویروسی داروهای تجویزی (قرص، شربت، پودر استنشاقی یا محلول درون وریدی) هستند که با ویروس آنفلوانزا در بدن مبارزه می کنند. این داروها بدون نسخه قابل فروش نبوده و فقط در صورت تجویز پزشک می توانید از آن ها استفاده کنید.

داروهای ضد ویروسی، همچنین، شامل آنتی بیوتیک هایی هستند که می توانند عفونت های باکتریایی را نیز درمان کنند.

در صورت بروز علائم آنفولانزا، چه باید کرد؟

در صورت ابتلا به آنفولانزا، استفاده از داروهای ضد ویروسی یکی از گزینه های درمانی خواهد بود. اما در صورت تشدید بیماری و بروز علائم زیر، حتما به پزشک مراجعه کنید تا او وضعیت تان را بررسی و شما را معاینه کند:

  • احساس گرما و تب
  • سرفه
  • گلودرد
  • آبریزش یا گرفتگی بینی
  • بدن درد
  • سردرد
  • لرز
  • خستگی

آیا در این حالت نیز می توان از واکسن آنفولانزا استفاده کرد؟

بله! داروهای ضد ویروسی جایگزین واکسن آنفولانزا نبوده و با این که نحوه کارکرد این واکسن همیشه مشخص نیست، اولین و بهترین راه برای جلوگیری از آنفولانزای فصلی می باشد.

استفاده از داروهای ضد ویروسی، در صورت ابتلا به بیماری، دومین روش برای درمان آنفولانزا (آنفولانزا فصلی یا ویروس های مختلف آن) خواهد بود.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مطلب همه چیز درباره واکسن آنفولانزا را مطالعه نمایید.

مزایای داروهای ضد ویروسی چیست؟

بعد از گذشت دو روز از شروع بیماری و تشدید علائم، استفاده از داروهای ضدویروسی می تواند علائم را کاهش داده و زمان بیماری را حدودا یک روز کم کند.

این داروها عوارضی مانند عفونت گوش در کودکان و ذات الریه و احتمال بستری شدن در بزرگسالان را کاهش می دهند. برای افرادی که در معرض خطر ابتلا به آنفولانزا شدید و بستری شدن در بیمارستان هستند، مصرف این داروها، باعث خفیف تر شدن بیماری می گردد. همچنین، تجویز زودهنگام داروهای ضد ویروسی، برای افرادی که به خاطر آنفولانزا در بیمارستان بستری شده اند، از احتمال خطر مرگ می کاهد.

عوارض جانبی احتمالی داروهای ضد ویروسی چیست؟

شایع ترین عوارض جانبی داروهای ضد ویروسی برای آنفولانزا تهوع و استفراغ است. مراجعه به پزشک می تواند در این زمینه، به شما اطلاعات کافی دهد.

مراجعه بموقع به پزشک و استفاده از داروهای ضد ویروسی، برای افرادی که به خاطر آنفولانزا در بیمارستان بستری شده اند، از احتمال خطر مرگ می کاهد.

داروهای ضد ویروسی چه زمانی، برای درمان، مورد استفاده قرار می گیرد؟

مطالعات نشان می دهد به منظور تاثیر گذاری بیشتر، داروهای ضد ویروسی آنفولانزا، باید از دو روز بعد از ابتلا به بیماری مورد استفاده قرار گیرند.

با این حال، شروع مصرف آنها، حتی کمی دیرتر، به ویژه در بیمارانی که در معرض خطر بستری شدن در بیمارستان یا ابتلا به عوارض جدی هستند، نیز مفید خواهد بود. از این رو، دارو را طبق دستور مصرف کنید.

چه نوع داروهای ضد ویروسی برای درمان آنفولانزا فصلی تجویز می شود؟

درمان سریع آنفولانزا / قرص برای آنفولانزا / داروهای ضد ویروس آنفولانزا

داروهای ضد ویروسی مورد تایید FDA که توسط CDC تجویز می شود عبارتند از:

  • اسلتامیویر (این دارو با همین نام یا نام تجاری Tamiflu® قابل خریداری است.)
  • زانامیویر (نام تجاری آن Relenza® می باشد.)
  • پرامیویر (نام تجاری آن Rapivab® می باشد.)

اسلتامیویر عمومی یا Tamiflu® به صورت قرص یا محلول سوسپانسیون در دسترس بوده و FDA، تجویز آن را برای درمان زودهنگام آنفولانزا، در افراد 14 سال به بالا، مجاز دانسته است.

Relenza® نوعی پودر است که برای درمان آنفولانزا، در افراد بالا 7 سال استفاده می شود. (توجه: این دارو، برای افراد مبتلا به بیماری های تنفسی مانند آسم یا انسداد مزمن ریوی مناسب نیست.)

Rapivab ® درون وریدی بوده و برای درمان آنفولانزا در افراد بالا 2 سال، تجویز و تزریق خواهد شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مطلب آنفولانزا چیست و درمان آن را مطالعه نمایید.

داروهای ضد ویروسی چه مدت مصرف می شوند؟

اسلتامیویر و زانامیویر معمولا برای 5 روز تجویز شده و 2 بار در روز، مورد استفاده قرار می گیرد، اما افرادی که در بیمارستان بستری شده اند، مدت طولانی تری آن را دریافت خواهند کرد. Peramivir نیز، یک بار در روز و به مدت 15 تا 30 دقیقه تزریق می شود.

آیا کودکان نیز می توانند از داروهای ضدویروسی استفاده کنند؟

بله، اسلتامیویر توسط CDC و انجمن حمایت از بیماری های مربوط به کودکان در آمریکا، برای پیشگیری و درمان آنفولانزا، در افراد بالای سه ماه، مورد تایید بوده و تجویز می شود. زانامیویر نیز برای درمان زودهنگام آنفولانزا در افراد بالای 7 و پیشگیری از آن در افراد بالای 5 سال مورد استفاده قرار می گیرد. پرامیویر نیز، برای درمان اولیه افراد بالای دو سال توصیه می گردد.

در صورتی که اسلتامیویر، به صورت کپسول تجویز شده و کودک تان نمی تواند آن را ببلعد، می توانید کپسول را باز کرده و پودر آن را با محلول غلیظ شیرینی ترکیب کنید تا مصرف آن راحت تر شود.

آیا دارو های ضد ویروسی، برای زنان باردار نیز تجویز می شود؟

بله! اسلتامیویر خوراکی برای درمان زنان باردار مبتلا به آنفولانزا توصیه می شود، زیرا در مقایسه با سایر داروهای ضد ویروسی، برای دوران بارداری سالم و بی خطر تر است.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مطلب داروهای مجاز در بارداری را مطالعه نمایید.

چه کسانی باید داروهای ضد ویروسی مصرف کنند؟

داروهای ضد ویروسی باید به موقع، برای بیماران بستری شده در بیمارستان به علت آنفولانزا، افرادی که شدت بیماری شان بسیار زیاد بوده و یا به دلیل سن و شرایط جسمانی شان در معرض خطر ابتلا به آنفولانزا هستند، تجویز شده و مورد استفاده قرار گیرد. گاهی نیز پزشک ممکن است برای افرادی که بیماری شان خفیف می باشد نیز داروهای ضدویروسی تجویز کند، اما در بیشتر مواقع، بیماری آنفولانزا خفیف، بدون این داروها قابل درمان خواهد بود.

در لیست زیر، عواملی که خطر ابتلا به بیماری های ناشی از آنفولانزا را افزایش می دهد، به شما معرفی خواهد شد:

  • آسم
  • بیماری های نورولوژیکی و اختلال عصبی تکاملی
  • اختلالات خونی (مانند بیماری سلول داسی شکل)
  • بیماری مزمن ریوی (مانند بیماری انسداد ریوی مرمن (COPD) و فیبروز سیستیک)
  • اختلالات غدد درون ریز (مانند دیابت)
  • بیماری های قلبی (مانند بیماری های قلبی مادرزادی، نارسایی احتقانی قلب و بیماری عروق کرونر)
  • اختلالات کلیوی
  • اختلالات کبدی
  • اختلالات متابولیکی (مانند اختلالات متابولیسم ارثی و اختلالات میتوکندری)
  • افرادی که چاق بوده و شاخص توده بدنی شان (BMI)، از 40 بالاتر است.
  • افراد کمتر از 19 سال، که مدت طولانیست که آسپرین مصرف می کنند.
  • افرادی که به علت بیماری یا مصرف برخی داروها سیستم ایمنی بدن شان ضعیف است. (مانند افرادی که به HIV یا ایدز، سرطان یا بیماری های استروئیدی مزمن مبتلا هستند.)

افرادی که در معرض خطر جدی ابتلا به آنفولانزا هستند، عبارتند از:

  • افراد بالای 65 سال
  • کودکان زیر 5 سال، به ویژه کودکان زیر 2 سال
  • زنان باردار تا 2 هفته پس از پایان بارداری
  • سرخپوستان آمریکایی و بومیان آلاسکا
  • افرادی که برای مدت طولانی در خانه های سالمندان یا مراکز مراقبتی زندگی می کنند.