جراحی بیماری کرون / مزایا و معایب جراحی بیماری کرون / درمان بیماری کرون

گوارشی ۱۴ مهر ۱۳۹۷

جراحی بیماری کرون / مزایا و معایب جراحی بیماری کرون

مزایا و معایب جراحی بیماری کرون چیست؟ در اینجا اطلاعاتی درباره ی جراحی دریافت میکنید که میتوانید در هنگام صحبت با پزشک خود درباره ی روش های درمان بیماری کرون از آن استفاده کنید.

بیماری کرون چیست؟

بیماری کرون چیست

بیماری کرون یک بیماری مزمن است که در آن روده یا دستگاه گوارش متورم شده و زخم معده ایجاد میشود. مانند زخم معده ی همراه با ورم مخاط روده بزرگ، بیماری کرون نیز جزو بیماری هاییست که به بیماری های التهابی روده (IBD) موسومند.

بیماری کرون معمولا قسمت های پایینی روده ی کوچک که ایلیوم نام دارند را درگیر میکند. هرچند، این بیماری میتواند هر قسمتی از روده های بزرگ و کوچک، معده، مری یا حتی دهان را درگیر کند. این بیماری میتواند در هر سنی رخ دهد ولی در سن 15 تا 30 سالگی معمول تر است.


حتما بخوانید:

درمان بیماری کرون


علائم بیماری کرون چه چیزهایی هستند؟

علائم بیماری کرون

افراد مبتلا به بیماری کرون، دوره ای از علائم شدید را تجربه میکنند. این مرحله با دوره ای بدون علائم در زمانی که بیماری در حال بهبود میباشد، همراه است. در بیماری کرون، بهبود ممکن است چند هفته یا حتی چند سال طول بکشد. متاسفانه، راهی برای اینکه به صورت قطعی مطمئن شویم که بهبود چه زمانی اتفاق میفتد یا علائم چه زمانی بازمیگردند.

علائم بیماری کرون به این موضوع وابسته اند که بیماری در چه قسمتی از دستگاه گوارش رخ داده است. همچنین به شدت بیماری نیز وابسته اند. به طور کلی، علائم عبارتند از:

  • درد و حساسیت شکمی، معمولا در قسمت پایین سمت راست ناحیه ی شکم.
  • مدفوع خونی
  • اسهال مزمن و طولانی مدت
  • کاهش رشد در کودکان
  • احساس پُر بودن شکم، به خصوص در قسمت پایین سمت چپ
  • تب
  • کاهش وزن

بیماری کرون چگونه درمان میشود؟

درمان بیماری کرون

علاجی برای بیماری کرون وجود ندارد. درمان وابسته به شدت بیماری و محل وقوع بیماری است. به دلیل اینکه بیماری ممکن است مدتی خود به خود بهبود یابد، نمیتوان با اطمینان گفت که آیا یک روش درمانی خاص موثر بوده است یا خیر.

زمانی که بیماری فعال است، درمان ها 3 هدف دارند:

  1. کاهش دادن علائم
  2. کنترل کردن التهاب
  3. کمک به جذب مناسب مواد غذایی

معمولا اولین قدم برایدرمان بیماری کرون استفاده از داروست. بخشی از این داروها عبارتند از:

  • داروهای ضد التهاب
  • آنتی بیوتیک ها
  • داروهای ضد اسهال
  • داروهای تقویت سیستم ایمنی بدن شامل:
  • ضد بلاک کننده های تی ان اف
  • کورتیکواستروئیدها
  • برای افراد با مشکلات تغذیه ای، معمولا مکمل تجویز میشود.

دو سوم الی چهار پنجم افراد مبتلا به بیماری کرون، در انتها برای درمان نیازمند جراحی خواهند بود. اینها چند دلیل هستند که چرا جراحی ممکن است لازم باشد:

  • ممکن است داروها علائم را به خوبی کنترل نکنند یا به اندازه کافی موثر نباشند.
  • علائم جانبی داروها قابل تحمل نباشند.
  • شخص مشکلات جدی ای دارد که فقط جراحی میتواند آنها را حل کند.

بیماری کرون چه عوارض ایجاد میکند که ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند؟

بیمارانی که دارای مشکلات زیر هستند ممکن است به جراحی نیاز پیدا کنند:

  • شکل گرفتن یک زخم که روده را تنگ کرده و انسداد ایجاد کرده است.
  • خونریزی شدید در روده
  • یک سوراخ در دیواره ی روده
  • شکل گیری فیستول که عبارتست از شکل گیری یک ارتباط بین اعضایی از بدن که به طور طبیعی به هم متصل نیستند.
  • شکل گیری آبسه، که کیسه ای پر از چرک است و بر اثر عفونت به وجود می آید
  • شرایطی به نام مگاکولون سمی، که در آن کولون یا روده ی بزرگ شدیا کش آمده و سموم از طریق خون منتشر میشوند.

برای درمان بیماری کرون چه نوعی جراحی انجام میشود؟

نوع جراحی برای درمان بیماری کرون به عوامل زیادی وابسته است:

  • بیماری در کجای روده واقع شده است
  • بیماری چقدر شدید است
  • هدف از جراحی، اینکه چه مشلی را درمان میکند

مهم است به یاد داشته باشد که جراحی مانند مصرف دارو، بیماری کرون را برای همیشه درمان نمیکند. پس از اینکه قسمتهای بیمار روده برداشته میشوند، بیماری کرون ممکن است دوباره در بخشهای دیگری از روده، یا هرجای دیگری پدیدار شود.

بسیاری از افراد درباره جراحی بیماری کرون محتاط هستند. هر قسمت از روده مسئول کار خاصی بوده و برداشتن آن قست ممکن است عملکرد روده را تضعیف کرده و سبب اسهال یا سوء تغذیه شود. همچنین، جراحی برای همه نیست. بهتر است تا حد امکان اطلاعات جمع آوردی کرده و به طور مستقیم با مراکز تخصصی درمانی مناسب مشورت کنید تا از بهترین روش درمانی را انتخاب کنید.

اینها چند نوع از جراحی هایی هستند که انجام میشوند:

استریکتورپلاستی

بیماری کرون در روده کوچک معمولا در قسمتهای مختلفی از دستگاه گوارش خود را نشان میدهد. در نتیجه قسمت آلوده به بیماری، به قسمت سالم متصل است. استریکتورپلاستی یک عمل جراحی برای باز کردن قسمت باریکِ روده ی کوچک است به طوری که قسمت آلوده در دسترس باشد. هیچ بخشی از روده برداشته نمیشود.

ریسکشن

در این جراحی، قسمتی از روده برداشته میشود. این عمل زمانی مورد نیاز است که قسمت باریک شده خیلی طولانی باشد. همچنین زمانی که قسمتهای باریک شده ی زیادی در کنار هم واقع شده اند. قسمتهای سالم باقی مانده به هم دوخته میشوند تا چیزی به نام آناستومیس را تشکیل دهند. برداشتن بخشهای بیمار ممکن است به مدت چند سال رهایی از علائم را برای بیمار فراهم کند. اما بیماری میتواند در قسمتی که دو بخش از روده که به هم دوخته شده اند یا نزدیک آن، دوباره ظهور کند.

کولتومی

کولکتومی به معنای برداشتن تمامی روده بزرگ است. این جراحی زمانی ممکن است انجام گیرد که بیماری شدید و گسترده شده باشد. اگر راست روده به بیماری کرون آلوده نشده باشد ممکن است آن را به روده کوچک متصل کنند.

پروکتوکولکتومی

اگر هم راست روده و هم روده بزرگ به بیماری دچار شده باشند، هر دو را در یک جراحی به نام پروکتوکولکتومی خارج میکنند. این عمل به همراه ایلستومی انجام میشود. جراحی بعدی انتهای روده کوچک را از طریق یک سوراخ به قسمت پایینی شکم وصل میکنند تا ضایعات بدن دفع شوند. آن سوراخ استوما نام دارد. زمانی که این جراحی موردنیاز باشد، ضایعات به یک کیسه در خارج بدن ریخته میشوند که باید هر روز خالی شود. این کیسه توسط لباس پوشانده شده و قابل مشاهده نیست.

تقریبا نیمی از بزرگسالانی که برای درمان بیماری کرون از روش ریسکشن استفاده میکنند، طی پنج سال بیماری بازمیگردد. عود این بیماری معمولا در محل پیوند دو قسمت سالم و یا در محل انجام ایلستومی است.

ریسک بازگشت بیماری ممکن است با دریافت داروهایی که التهاب را درمان میکنند کاهش پیدا کند. این داروها شامل داروهایی هستند که 5 آمینوسالیسیک اسید دارند. (مانند آسپرین، ولی برای عمل کردن در روده ساخته شده اند) یا داروهایی که واکنش سیستم ایمنی را برمی انگیزند. این داروها به نام ایمونومدولاتورها شناخته میشوند. معمولا بیماری کرون مزمن نیازمند درمانیست که فقط شامل داروست. ولی تقریبا نیمی از افرادی که بیماری کرون مزمن را تجربه میکنند نیازمند یک جراحی ثانویه خواهند بود.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مطلب تاثیر شاهدانه در بیماری کرون را مطالعه نمایید.

آیا مواقع دیگری نیز وجود دارند که جراحی برای درمان بیماری کرون لازم باشد؟

فرد مبتلا به بیماری کرون که به فیستول یا آبسه دچار شده باشد نیازمند جراحیست. فیستول یا محلهای عبور غیرطبیعی، ممکن است در ابتدا با دارو قابل درمان باشند. اما اگر دارو به بسته شدن فیستول کمک نکند، بیمار نیازمند یک جراحی برای برداشتن قسمت دچار مشکل و دوختن قسمتهای سالم به یکدیگر خواهد بود.

برای درمان آبسه، کیسه ی چرک باید خالی شود. بیمار باید سی تی اسکن گرفته تا پزشک بتواند محل آبسه را تشخیص دهد. در برخی موارد، تمام چرک از طریق لوله ای که از پوست وارد شده خالی میشود. هرچند، در بسیاری از موارد برای درمان آبسه به جراحی نیاز است.